Anoreksja kryteria diagnostyczne

Kryteria diagnostyczne anoreksji wg ICD-10
A. Spadek wagi lub, u dzieci, brak przybytku wagi prowadzący do masy ciała o co najmniej 15% poniżej prawidłowej lub oczekiwanej stosownie do wieku i wzrostu.

 B. Spadek wagi jest narzucony samemu sobie przez unikanie "tuczącego pożywienia".

 C. Samoocenianie siebie jako osoby otyłej oraz zaburzający strach przed przytyciem, co prowadzi do narzucanie samemu sobie niskiego progu masy ciała.

 D. Obejmujące wiele układów zaburzenia endokrynne osi przysadkowo-gonadalnej przejawiają się u kobiet zanikiem miesiączkowania, a u mężczyzn utratą seksualnych zainteresowań i potencji (wyraźnym wyjątkiem jest utrzymywanie się krwawień z pochwy u kobiet anorektycznych stosujących substytucyjne leczenie hormonalne, najczęściej w postaci przyjmowania leków antykoncepcyjnych).

 E. Zaburzenie nie spełnia kryteriów A i B dla żarłoczności psychicznej (bulimia nervosa).

  Kryteria diagnostyczne wg DSM-IV-TR
 A. Odmowa utrzymywania masy ciała na poziomie minimalnej masy prawidłowej dla wieku i wzrostu lub ponad tym poziomem (np. spadek masy ciała prowadzący do utrzymywania masy ciała mniejszej niż 85% oczekiwanej albo niepowodzenie osiągnięcia oczekiwanego przyrostu masy w okresie wzrostu prowadzące do masy ciała mniejszej niż 85% oczekiwanej).

 B. Nasilona obawa przed przyrostem masy ciała i przytyciem, nawet w przypadku niedostatecznej masy ciała.

 C. Zakłócenie sposobu przeżywania masy i kształtu własnego ciała, nadmierny wpływ masy ciała lub jego kształtu na samoocenę albo zaprzeczanie powadze aktualnie niskiej masy ciała.

 D. U kobiet po rozpoczęciu miesiączkowania, brak miesiączki, tzn. brak co najmniej trzech kolejnych cyklów miesięcznych (jeśli miesiączka występuje tylko w następstwie stosowania hormonów, np. estrogenów, kobieta uważana jest za niemiesiączkującą).

 Należy określić postać: Postać ograniczająca: podczas obecnego epizodu Jadłowstrętu psychicznego, osoba nie podejmuje regularnie zachowań typu objadanie się lub oczyszczanie (tzn. prowokowanie przez siebie wymiotów, nadużywanie leków czyszczących, moczopędnych lub wlewów przeczyszczających). Postać z napadami objadania się/przeczyszczaniem: podczas obecnego epizodu Jadłowstrętu psychicznego osoba regularnie podejmuje zachowania typu objadanie się lub oczyszczanie (tzn. prowokowanie przez siebie wymiotów, nadużywanie leków czyszczących, moczopędnych lub wlewów przeczyszczających).

W Neewsweek o anoreksji

Anorektyczki jak motyle
Natalia Pietkun brała udział w przygotowaniu powyższego artykułu. Zapraszam do lektury.

[Rekrutacja zakończona] Zaburzenia odżywiania - terapia grupowa we Wrocławiu

Psychoterapia grupowa dla osób z zaburzeniami jedzenia
( anoreksja, bulimia, kompulsywne objadanie się)
we Wrocławiu!

Jesteśmy w trakcie rekrutacji osób chętnych do wzięcia udziału w grupie terapeutycznej ( roczna grupa zamknięta, prowadzona
w nurcie psychodynamicznym ), którą planujemy rozpocząć w marcu 2012.

• Sesje będą odbywały się we wtorki, w godzinach 18.00 do 21.00.



• Obligatoryjna rozmowa kwalifikacyjna to dwa spotkania, jedno z osobami prowadzącymi
  i drugie z lekarzem psychiatrą. W sumie koszt wynosi 100zł.



• Koszt psychoterapii w wymiarze miesiąca, to: 70,00 zł za sesję 3 godzinną x ilość sesji w miesiącu.

Zachęcamy do kontaktu telefonicznego w celu umówienia się na rozmowę kwalifikacyjną.

Miejsce spotkań:

Centrum Pomocy Terapeutycznej " AB INTRA"

ul.Kłodnicka 29/9, 54-206 Wrocław

Osoby prowadzące grupę:

mgr Grażyna Kącka ( tel. 603 483 330 )

mgr Natalia Pietkun ( tel. 607404727 )

Bulimia

Zaburzenia odżywiania stają się coraz istotniejszym problemem w krajach cywilizacji zachodniej. Globalizacja powoduje, że schorzenia które były popularne w Europie Zachodniej stają się coraz istotniejszym problem również w Polsce.
Przykładowym zaburzeniem może być bulimia. Schorzenie to zostało opisane stosunkowo późno, bo dopiero w latach 70-tych XX wieku. Początkowo było nawet nie traktowane jako odrębna jednostka chorobowa, a raczej jako źle rokujący typ anoreksji. Dopiero później okazało się, że dotyczy ona również osób o prawidłowej masie ciała, a czasami nawet z nadwagą.

Kryteria rozpoznania bulimii (ICD-10):

A. Występują nawracające epizody przejadania się (co najmniej 2 razy tygodniowo w przeciągu 3 miesięcy), w czasie których w krótkim okresie czasu spożywane są duże ilości pokarmu.
B. Utrzymuje się uporczywa koncentracja na jedzeniu i silne pragnienie lub poczucie przymusu jedzenia (głód).
C. Pacjent usiłuje przeciwdziałać efektom "tycia" za pomocą jednej lub więcej z następujących metod:

* prowokowanie wymiotów,
* prowokowanie wydalania stolca,
* kolejne okresy głodowania,
* stosowanie: leków obniżających łaknienie, preparatów tarczycy, leków moczopędnych; w przypadku bulimii u chorych na cukrzycę, mogą oni bagatelizować leczenie insuliną.

D. Samoocenianie siebie jako osoby otyłej oraz zaburzający strach przed przytyciem (zwykle prowadzące do niedoboru masy ciała).

Leczenie bulimii jest niezwykle trudne - wymaga psychoterapii, często też utrudniają współistniejące zaburzenia osobowości, stany depresyjne. Można też powiedzieć, że mało wiadomo na temat skuteczności leczenie, niewielu psychologów miało kontakt z dostateczną ilością pacjentek, aby móc uznać się za wystarczająco doświadczonych.
W swojej pracy miałam możliwość kontaktu z wieloma pacjentkami, głównie uczestnicząc jako terapeuta w ich leczeniu w ramach oddziału stacjonarnego, co kontynuuje teraz w ramach swojej wrocławskiej praktyki. Nie zmienia to faktu, że każdy pacjent z bulimią dalej stanowi dla mnie duże wyzwanie.