Depresja

To nazwa schorzenia, które istnienie jest czasami negowane, przez osoby nie mające związku z psychologią lub psychiatria. Poglądy swoje opierają na tym, że doświadczały stanów obniżenia nastroju i samodzielnie udało im się wyjść z tego.

Problem polega na tym, że depresja nie jest opisanym chwilowym przygnębieniem, albo chandrą. To stan utrzymujący się przez długi czas - należy myśleć o tygodniach, miesiącach, a nawet latach.

Kryteria depresji:

• nastrój jest wyraźnie obniżony przez minimum 2 tygodnie, przez większość
  dnia, nie ulegający modulacji przez czynniki zewnętrzne;


• utrata zadowolenia w zakresie czynności sprawiających wcześniej przyjemność;


• dominuje uczucie zmęczenia, zwiększona męczliwość.

Z powyższej listy są spełnione przynajmniej 2 punkty. Dodatkowa lista (poniżej) pozwala na
określenie natężenia epizodu depresyjnego.

• negatywny obraz własnej osoby;


• nieracjonalne wyrzuty sumienia, poczucie winy;


• nawracające myśli o samobójstwie, śmierci;


• uczucie obniżonej sprawności intelektualnej, trudności w podejmowaniu decyzji;


• w zachowaniu zauważalne spowolnienie lub zahamowanie;


• zaburzenia snu;


• spadek lub wzrost apetytu.

Rola psychologa i psychoterapii jest w leczeniu depresji ważna - badania wykazują możliwość leczenia za pomocą psychoterapii w przypadku lżejszych przypadków oraz współudział w leczeniu umiarkowanych i cięższych epizodów. Istotne też jest zmniejszanie częstości nawrotów.

Alkoholizm i współuzależnienie

Alkoholizm jest chorobą, która dotyka każdego członka rodziny. Dla dzieci problemem staje się nie tylko pijący rodzic, ale także rodzic niepijący - współuzależniony. Alkoholik jest w dużym stopniu osobą przewidywalną i dzieci szybko uczą się czytać w nim jak w otwartej księdze. Wszystkie stany emocjonalne i nastroje alkoholika stają się niejako rutyną - wiadomym staje się kiedy można wykorzystać pijącego rodzica, aby uzyskać zgodę na coś, na co normalnie nie można by liczyć, jest także jasne kiedy schodzić mu z drogi. Z drugiej strony rodzic współuzależniony staje się nieprzewidywalny. W jednej chwili robi awanturę o picie grożąc rozwodem, za chwilę tłumaczy alkoholika przed pracodawcą, dalszą rodziną, akceptując w coraz większym stopniu zachowania, które powinny być niedopuszczalne.

Alkoholizm ma często większy wpływ na życie osoby trzeźwej, niż jej lub jego pijącego partnera lub partnerki.

Ten problem dobrze obrazuje historyjka o żabie opowiadana w niektórych grupach terapeutycznych. Jeżeli wrzucisz żabę do wrzątku - ta natychmiast z niego wyskoczy. Jeżeli włożysz ją do chłodnej wody, a potem zaczniesz podgrzewać całe naczynie, żaba pozostanie w wodzie nawet to momentu, w którym zostanie żywcem ugotowana. Ponieważ stopniowy wzrost temperatury trudniej zauważyć, zwłaszcza gdy następuje bardzo powoli. W alkoholizmie jest tak samo - zaczyna się od sporadycznych wyskoków i niewłaściwych zachowań, kilka lat później te niewłaściwe zachowania stają się normą i chlebem powszednim, do tego stopnia, że nawet nie muszą być usprawiedliwiane. Pojawia się chaos, sytuacje, które kilka lat wcześniej byłyby nie do pomyślenia.

Osoby współuzależnione wyrabiając w ten sposób tolerancję dla alkoholika, zaczynają żyć po to, aby chronić pijącego. Ukrywanie wstydliwych sytuacji, kłamstwa - coraz większe, coraz częściej, wszystko po to, aby zewnętrzny świat nie mógł dostrzec szaleństwa i chaosu panującego w takiej rodzinie. Takie ochranianie alkoholika przed konsekwencjami jego uzależnienia prowadzi do sytuacje, w której dla wszystkich wygodniej jest, aby uzależniony dalej pił.

Osoby współuzależnione mogą rozpocząć własną terapię niezależnie od samego alkoholika. Dzięki temu nakręcanie spirali kłamstwa może się skończyć, i pozwoli uzależnionemu wreszcie stawić czoło konsekwencjom swoich czynów.